رهن شراب - رویاگردان ششم

ساعت خودش را می دزدید که یازده نباشد ؛ هشت هم نه و هر زمان دیگر هم نه و من نمی دانستم شب شده است و یا این سیاهی چشم های من است که شیشه ی عینک م افتاده و کورمال شده ام . چراغ ها در خیابانِ همیشه شلوغی که بوی چرخ های باقله ای و و سم ِ سرخی می داد روشن بود و من نمی دانستم که خیابان شلوغ است و یا این چشم های من است که نمی بیند و تنه ای بابت ش به من می خورد. یکی گاهی داد ی می زد که لباس هایی ست شیک و مجلسی که زیر زمینی ست که خیابانی ست که از بوی خونهای در گلو مانده ی فریادِ مرد می جوشد و من می دویدم تا برسم به مغازه ای که سلجدم را گرو گذاشته بودم برای رهنِ هیچی که یادم نمی آمد چیست و ساعت خودش را از من می دزدید که یازده نباشد و هشت هم نه و هر زمان دیگری هم؛ که رسیدم به میدانچه ای که اشکوبه اشکوبه های موازی ِ معوج احاطه اش کرده بودند و و توی هر اشکوبه عربده ای به زبانی که نمی دانستم بلند بود. نشستم روی تختی چوبی که بویِ سیکار می داد و تخم ِ مرد هایی که هیچ زنی ازشان آبستن نشده بود و یک خط سرخی توی آسمان می چرخید که می گفتند یائسه گی آسمانِ شمالی ست و من چهره ی مادرم را می دیدم که می خندید وشاد بود و بوی تخم های باکره از تخت بلند بود و یک قرابه ی سیاه از منیِ مانده ی هفت ساله لای پای من می چکید . مردی نشسته بود کنارم و شیشه ی عینکم در چشمم می افتاد و نمی دیدم و کور می شدم که شب است و یا من کورمال عینکی ام که نمی بیند و زنی با شمدی خاکستری ایستاد روبرویم که صورتش یک بری بود به سمت من و لاغر بود و لای دندانهایش غار بود و چشمانش بزرگ و بزک و و چادرکِ دندان گزیده اش رود تفی سرشار از دهانش قی می کرد شکمش بزرگ بود و مناعی می کرد همان طور که صورتش نیم رخ بود مثل یک نقاشی مصری که این زنها که می بینم همه جنده اند و من زن را می دیدم و زنها را نمی دیدم که چشم هام کورِ عینکِ شکسته ی پدرم بود و من دویدم و نمی دیدم باریکه آب میانِ آن دیوارهای بلندِ کاهگلی که عیش من بوی باران خوردنشان بود و من ِ کورمال دست می ساییدم تا برسم به پیچی که می رسید به خانه ی مامن و یک کاه برش داده بود دستم را و مرد ها دنبالم می دویدند و من باید چشم هایم را از مرد مرده ای پس می گرفتم و به خانه که رسیدم سر چرخاندم که خودمان را ببینم که آن کنج کوچه ایستاده بودیم و من به تو نشانش می دادم که مامن است و برای کودکی های من خیلی بزرگ بود و الان درش سفت است و باید زور زد تا باز شود و من با کناره ی پهلو هام می زدم که باز شود و می ترسیدم که اگر جنینی در رحم ام خشکیده باشد الان امن نباشد و بچه این طوری می افتد و مرد ها می آمدند و خانه ی در بسته امن بود و من لای تیله هایی که از فاطی دزدیده بودم و توی دهانِ سیاه ِ بخاری ِ دیوار قایم کردم و نمی دانستم هر دهنی گلویی دارد که می بلعد و گلوی دیوار تیله و اشک و دزدی من را بلعید و فاطی نفهمید که تیله هایش چی شد ؛ چشم هایم را پیدا کردم که با تیله ها قل خوردند پایین و توی زیر زمین لای قرابه های سیاه جنازه ای بود که من دیدم ش و سرم را چرخاندم تا لای پاهایم را ببینم که سرد و خیس بود و یاد تو افتادم که برایت تعریف کردم که مویی را که از لای پایم کشیده بودم به تعجب؛ رسیده بود به روده هایم و چشم هات آب افتاده بود؛ سرد و خیس . جنازه را دیدم که افتاده است و من دفترهایم را سوراخ می کردم با دستگاهی که پانچ می کرد و دست گاه را توی تن مرده فرو کردم و سینه هاش دست گاه من بود که انگار زنی باشد که دوست ش می دارم و یا مردی که نمی شناسم ش و توموری سیاه به تن ش زده باشد و چشم هاش آبی . سرد و خیس بود تن ش و ساعت خودش را از من می دزدید که یازده نباشد و هشت و هر ساعت دیگر و من جداره های سیمین شده ی یک نی قلیلان را روی صورت جنازه کشیدم و جای شیار ها خیش شد بر صورتش و کناره ی دهانش را قی کرد و من یک قرابه ی شکسته را گذاشتم زیر کشاله اش و و پای بسته اش به خون تیز شد و و دست های تو سرد و خیس از من می گسست به خیال جنون و یک چوب پر از گل میخ نشاندم به زحمت به بازوهاش و لباس ِ مزینی بود به تن ش و دندانهای ِ یک ردیف سفیدش را به یاد گربه ای که می شناختم به انبرِ قلیانِ بی بی ساییدم به مرارت و خاک بر چشم ش پاشیدم که تیله های فاطی پیش شان ملعبه ای بیش نبود و بزرگ بود و بزک

کسی با لگد به گرده ام کوبید و بچه ام سقط شد که نفهمیدم حرامِ کیست که سجلدش نیامده گرو شراب فروش مانده است کین دفتر بی معنی در رهن شراب؛ اولا