صداها

بابا

بله

بابا

بله

جیشم سبز ه

سبز چه رنگی

سبز قشنگ

چیزی نیست مایع خوشبو کننده توالت فرنگیه ه

فروغ ، دخترم است. مادرش، تنعم، من را دو سال پیش ترک کرد، به خاطر یک زن دیگر. تنعم نقاش است، سپیده سوژه اش بود. من نویسنده ام، تنعم سوژه ام بود.

بابا

بله

مسواک من کو

امشب نزن، یکی دیگه فردا می خرم برات

موش تو دهنم جیش نکنه

نمیکنه

مامان میگه میکنه

سپیده چی میگه

میگه کلک نزن به بچه

سپیده دندانپزشک است،جز مشتریانش تمام آشنایان و اقوامش، همه دندانپزشک اند.هیچ ربطی به تنعم ندارد،همین است که این همه با هم خوبند.فروغ بعد ازدو سال به خانه من آمده است.این دوسال در مکانهای عمومی دیده ام اش،پارک،مهد کودک،شهربازی،مطب سپیده. تنعم ترس از تجاوز داشت،تا وقتی خودش ابراز تمایل نمیکرد، نمیشد حتی به بدنش فکر کرد.خبرش را دارم که در این دو سال خودسازی کرده و مدیتیشن؛ضعف ها و مظاهرش را ازخود دور کنید،از مواجهه با آنچه سایه درونتان را به شما می‌نماید امتناع کنید،روی مثبت ها تمرکز کنید و به عبارت دیگر درِ پدر شکست خورده بچه‌تان را بگذارید.

فروغ با آن دستمال توالتی که از شورتش آویزان است لم داده روئ میز کار و دارد تازه‌ترین نوشته ام را می‌خواند: شِ کَس‌ت های یک آ دَ مِ حرام زاده تق تق تق صیر او نی‌ست،تق‌دیر او ست

شکستهای یک آدم حرام زاده، تقصیر او نیست، تقدیر اوست

بابا حَروم زاده یعنی چی

یعنی سپیده و مامان. کدومشون خوندن یادت دادن؟

مامان

سپیده چی میگه

میگه واسه گایده شدنم وقت هست حالا

سپیده یه متخصص نابغه است

به مامان و سپیده میگن حَروم زاده؟

آره

به تو و مامان چی میگن؟

ناجور

من بزرگ بشم حروم زاده میشم یا ناجور؟

صدای یک ناقوس از دور دست ها به گوش میرسید. من یک حرامزاده بوده ام. مادرم در خانه خاله‌اش نزدیک یک کلیسای ارمنی هرزگی میکرده و من و مقدار متنابهی فرزند از خاله‌زاده هایش یادگاری باقی مانده ایم،به امید اینکه همه‌مان دختران زیبایی شویم و این صنعت اجدادیمان پررونق ادامه پیدا کند،البته مادام شانس نداشت و مشتریان شبانه دختر خانوم هایش، روزها انقلاب می‌کرد اند. این طنین زنگدار را از روزی که از مادرم حقیقت را شنیده بودم ممتد در سرم نواخته شده وفقط هر بار که با تنعم به ارگاسم میرسیدم،صدا کمی آرامتر میشد. امشب وقتی فروغ که از مادرم اسم و نگاه خیره و تلخش را مشخصا به ارث برده بود این سوالش را پرسید، توانست آن ناقوس قدیمی زنگدار را بلند تر بنوازد

فروغ را روی تخت کنار خودم میخوابانم. شازده کوچولو را از کنار تخت بر می‌دارم تا امشب برای او بخوانم،روی پهلو هایم لم می‌دهم تا بتوانم تمام صورت دختر را ببینم.شک دارم من پدر واقعی اش باشم. فروغ شاید از همآغوشی تنعم و یک مارمولک غمگین به دنیا آمده باشد،پوست نازکش رگها و حتی تالمات روحش را هم پنهان نمیکند.

یه گوسفند برام بکش

به اینجا که رسیدم، فروغ خودش را کشید سمت تن من، پای کشیده‌ ش را بلند کرد و مثل آن وقت های تنعم، گذاشت روی پای من.یک دستش روی شکمش بود، و دست دیگرش روی سینه من بازی میکرد. واقعا شیوه‌های همآغوشی هم ارثی ست؟ مکثی میکنم .نمی توانم تغییر بدن متمردم را باور کنم.دو سال است با زنی نخوابیده‌ام، یعنی نتوانسته ام کنار زن دیگری دراز بکشم و به جای تحریک شدن،اشک نریزم و امشب زنی که نفسم را بند آورده، دختر پنج ساله خودم است،تقلایی نمی‌کنم.بالاخره که او تنها یادگار افرودیتِ دست نیافتنی زندگی ام هم هست. سکوت میکنم تا صدای ناقوس تا آنجا که میخواهد طنین انداز شود

یه گوسفند برام بکش. میخوام رو تنم تتو کنم

کی تتو کرده؟

مامان. اینجاشو

و دست میکشد روی خط ظریف تنش که میرود آن پایین ها. لعنتی

چرا نمیخوابی؟

دلم میخواد با مامان بخوابم.

من هم ....سالهاست به این فکر میکنم کاش یکبار با مادرم خوابیده بودم شاید این صدای ممتد ناقوس قطع میشد.

سپیده هم برات کتاب می‌خونه؟

اسم سپیده را عمدا می‌آورم. فکر میکنم نفرتم از رقیب، می تواند هر وهم اروتیکی را زایل می‌کند

نه . سرشو میاره تو گوشم آواز میخونه

لعنت به من.صدای سپیده. لعنت..خم شده روی من. دهانش کمی باز است و نفس‌های عمیقش پره های نازک بینی‌اش را میلرزاند. از اینجا که به چشمهایش نگاه میکنم، میشود شاهکارها برای این آهوان بی تفاوت نوشت.گفته بود: درد که ندارین؟ باید الان بی حس باشه... با سر اشاره میکنم که نه.باید در انتخاب دندانپزشک دقت میکردم، این بوی تن،هر مردی را با احترام به مغاک خیانت رهنمون میکند.و البته زمان نشانم داد که هر زنی را هم.کاش هیچ وقت نشانی اش را به تنعم نداده بودم. امشب روانی هر سه زنم. تنعم، سپیده، فروغ. بلند میشوم، تراس مامن همیشگی ترس‌های من است. قرار بوده جلوی فروغ سیگار نکشم.سیگار ندارم.قهوه نصف شبی میخواهم.دلم میخواست تنعم بود و تنم رنگ دستانش را میگرفت؛ این جور شبهای بی قراری تنعم در تراس را باز میکرد، در حالیکه داشت دستان رنگی اش را پاک میکرد،به لبه در تکیه میداد، با پشت پا ساقش را می خاراند، لبخند کجی تحویلم میداد :

خوابم میاد، بغلم نمی‌کنی؟

فروغ به در تکیه داده و منتظر بود جوابش را بدهم.دستم را دراز کردم سمتش و به رو تختی شیشه‌ای خاکستریمان نگاه کردم که انگار مرد و زنی بازگشته از همآغوشی،تازه ترکش کرده اند


مسواک از دستم سر خورد، و دستم کشیده شد روی کف سیمانی آتلیه تنعم. شبهایی به زیرزمین می آیم و طبق یک وسواس نا شناخته شروع میکنم بامسواک های هر سه نفرمان تمیز کردن لکه‌های رنگ رکف زمین. در زندگی لکه هایی ست که پاک نمیشود،مثل این لکه های سرخ خون بر کشاله رانها یم، روی مسواک کوچک فروغ شازده کوچولو به گل سرخ ابلهش زل زده است.

بابا

بله

جیشم صورتیه

صورتیه چه رنگی

صورتی قشنگ

چیزی نیست.یه کم خونه

چرا نمی‌خوابی؟

دلم قهوه نصف شبی میخواد

بلد شدم درست کنما

کی یادت داده؟

سپیده

به دخترم نگاه میکنم که در چهارچوب در ایستاده، پاهای ضعیفش میلرزد، چهره اش ولی آرامشی اثیری دارد. کمی خون روی پوست مارمولکی اش جا مانده .واقعا چند ساله است؟ شانزده ساله با تتوی یک مارمولک روی شکمش ...بیستو چند ساله با نقش های درهم رنگ روغن بر تمام تنش....سی و چند ساله با خالکوبی های کمرنگ اسلیمی روی گردنش ... سکوت میکنم. سکوت نصف شبی ... صدا،پس از سالها صدای هیچ ناقوسی به گوش نمیرسد. چه میشود کرد. آرامش بهایی دارد. بهای خون شاید